Rianne Doppenberg-Karels: ‘God bracht ons samen, terwijl we het niet zochten’

Tekst: Corine de Jong – redacteur Vrouw tot Vrouw online
Fotografie: Anneke Kardol 

Rianne verloor haar (eerste) man Jan Paul door suïcide, waarover ze vertelt in de podcast ‘Het leven delen’. Inmiddels is Rianne getrouwd met Gerrit en  heeft zij een samengesteld gezin met negen kinderen. 

Je vertelde in de podcast dat er, na het verlies van je eerste man, weer een nieuwe man in je leven kwam. Was je daar bewust naar op zoek?
‘Eigenlijk helemaal niet. Ik had gehoord van een vereniging voor jonge weduwen en weduwnaars, om ervaringen te delen. Uit nieuwsgierigheid ben ik daar een paar keer geweest. Maar ik merkte al snel dat dat niet zo bij mij paste. Mijn leven was na het overlijden van Jan Paul niet stil komen te staan. Ik ondernam nog steeds dingen met de kinderen, ging op vakantie en hield mijn werk. Ik voelde me gezegend met mijn eigen netwerk en had niet de behoefte om bij de vereniging nieuwe contacten te zoeken. Wel schreef ik af en toe anoniem op een besloten website. Gewoon om verdriet en herkenning te delen met anderen die hetzelfde meemaakten.’ 

En via dat schrijven leerde je Gerrit kennen? 
‘Ja, dat gebeurde heel spontaan. We schreven anoniem met elkaar, zonder te weten wie de ander precies was. We deelden herkenning: het alleen thuiskomen, herinneringen, het opvoeden van kinderen. Dat was heel puur. Pas later kwamen we erachter dat we ongeveer even oud waren. Uiteindelijk besloten we elkaar eens te ontmoeten. Dat was eerst heel onwennig. We hadden zo’n band opgebouwd in woorden, dat het in het echt vreemd voelde. Maar we bleven schrijven en merkten dat we het contact niet wilden missen.’ 

Wanneer merkte je dat er meer dan vriendschap ontstond?
‘Eigenlijk ontdekten onze kinderen het eerder dan wijzelf. Zij zeiden: ‘Jullie vinden elkaar wel heel aardig.’ Dat vonden we confronterend. We hadden dat helemaal niet gezocht. We hebben zelfs een periode geen contact gehad, omdat het zo groot voelde. Maar het bleef trekken. Uiteindelijk groeide er toch iets. Heel bijzonder, want we hadden het echt niet gepland. Het voelde als iets wat ons gegeven werd.’ 

Hoe ga je om met herinneringen aan Jan Paul in een nieuwe relatie?
‘Tijdens het schrijven hadden we het juist veel over onze overleden partners. Ik vertelde over Jan Paul, en Gerrit over zijn vrouw. Daardoor leerden we elkaar en ook de partner van de ander kennen. Toen we van elkaar gingen houden, bleef er ook ruimte voor Jan Paul en voor de eerste vrouw van Gerrit. Zij horen beiden bij ons leven. We praten er nog steeds over, ook met de kinderen. Er is ruimte voor verdriet en voor herinneringen.’ 

Hoe was het om voor de tweede keer te trouwen? 
‘Dat was anders dan de eerste keer. De eerste keer ben je jong en onbevangen. Nu kwam je met bagage. Het was geen uitbundig feest, maar meer een dag van dankbaarheid en verwondering, met een rand van verdriet. Je voelt het gemis van degene die er niet meer is. Tegelijk ervaar je dat liefde zich vermenigvuldigt. Je kunt opnieuw liefhebben, zonder dat het ten koste gaat van de liefde die er al was.’ 

Jullie gingen een nieuw gezin vormen, met vier kinderen van jou en twee kinderen van Gerrit. Hoe was dat?
‘Dat was heel intens. Je brengt twee gezinnen samen, met elk hun eigen geschiedenis en verdriet. We beseften dat dit niet iets is wat je ‘even probeert’. De kinderen hebben al verlies meegemaakt, je wilt ze niet opnieuw teleurstellen. We hebben veel gebeden en de tijd genomen. Uiteindelijk verhuisde ik naar de boerderij van Gerrit in Putten. Dat was een totaal andere wereld. Ik liet mijn werk los en gaf me over aan het vormen van een nieuw gezin. Dat voelde als een roeping. Het was niet eenvoudig, maar ik ervoer ook dat God ons daarin leidde.’ 

Samen met Gerrit heb je drie kinderen gekregen. Het klinkt wat raar, maar je hebt dus drie soorten kinderen. Hoe ervaar je dat?
‘Je stelt je hart open voor alle kinderen. Dat is een keuze, een wilsbesluit. De liefde voor je eigen kinderen gaat vanzelf, maar voor andere kinderen moet je soms bewust kiezen om lief te hebben. Dat vraagt een afhankelijk leven van God. Er waren moeilijke momenten, misverstanden, weerstand. Kinderen romantiseren soms de ouder die er niet meer is. Dat maakt het ingewikkeld. Het vraagt veel communicatie, geduld en gebed. Maar we hebben ook gezien dat God daarin genade geeft.’ 

Als je terugkijkt, wat betekent dit alles voor je geloof?
‘Het heeft me geleerd dat God wegen kan openen die je zelf nooit zou bedenken. We hadden dit niet gezocht en toch bracht Hij ons samen. Het was spannend en ingewikkeld, maar ook een geschenk. We zijn opnieuw een gezin geworden, met alle kwetsbaarheid en afhankelijkheid. Dat houdt je dicht bij Hem. En daarin zie ik Gods genade, elke dag weer.’