REGENBOOGMOEDER – Op het dieptepunt (deel 3 / slot)

De naam van de auteur is bekend bij de redactie Online toerusting. 

Terugkijkend zie ik dat de hele ontwikkeling schoksgewijs verliep. Het begon met de eerste coming-out, waarin onze zoon bekendmaakte dat hij andersgeaard was. De tweede kwam op het moment dat hij aankondigde een relatie te hebben. Tussendoor kabbelde het leven ook gewoon door. Natuurlijk dacht ik weleens aan de toekomst. Wanneer moesten we het aan onze ouders vertellen en hoe zou hun reactie zijn? De vraag over de toekomst van onze jongens drong zich af en toe op, maar er waren ook andere dingen die onze aandacht vroegen.

Begin 2019 werd de Nashville-verklaring* gepubliceerd. In de politiek, in de maatschappij en ook in de kerken deed dit artikel enorm veel stof opwaaien. Je kon geen krant openslaan of het ging daarover. Twintig jaar geleden had het me weinig gedaan, maar nu …
Een aantal predikanten had kritiek vanwege het ontbreken van de pastorale toon en dat was ik met hen eens. Discussies verliepen veelal hard en koud. Als christen werd je geacht partij te kiezen, waarbij de keuze aangaf of je wel of geen waar geloof had. Misschien stel ik het nu wat zwart-wit, maar zo ervaarde ik het destijds wel. Het voelde alsof ons kind gereduceerd werd tot een leerstuk dat zelfs reden gaf (en nog geeft) tot kerkscheuringen. Waarom die focus op seksualiteit? vroeg ik me af. Was ons kind soms meer zondig dan anderen? Nee toch? Maar waarom dan wel die speciale behandeling? Was dit echt een van de hoofdzaken van het christelijk geloof? De maat waarmee je het geloof van iemand kon afmeten? Tegelijk probeerde ik te bedenken dat er misschien ook een stukje zorg achter al die uitingen zat en stuitte de agressieve toon die de lhbti-beweging aansloeg mij tegen de borst. Blijkbaar was het heel moeilijk om elkaar met respect tegemoet te treden. Ik probeerde me zoveel mogelijk afzijdig te houden van de hele discussie, het riep te veel emoties op. 
Artikelen over dit onderwerp las ik steeds vaker niet dan wel. Stemmen van hetero’s die voor mijn gevoel precies wisten hoe het zat en hoe het moest, werden onverdraaglijk.  Ja, het was ingewikkeld, ik was wel de laatste die dat ontkende, en ja, we leven in een gebroken wereld, maar waar was de liefdevolle aandacht voor de gebroken mens zelf? Hadden ze werkelijk wel weet van de eenzaamheid waar veel jongeren mee leven?

Toen een jaar later corona uitbrak, konden we minder vaak naar de kerk en heel eerlijk gezegd vond ik dat helemaal niet zo erg. Thuis meekijken voelde op de een of andere manier veiliger. Onze zoon koos steeds vaker voor een andere kerk. Een van onze andere kinderen twijfelde of hij nog wel aan het avondmaal wilde als zijn broer en vriend daar niet welkom waren, want ‘Ik ben toch niet geloviger dan hij?’ Bang voor de afloop voelde ik me steeds dieper wegzakken. Uiteindelijk was er maar één ding waar ik behoefte aan had: rust. 

Samen met mijn man zocht ik de stilte op in een klooster. Nooit gedacht dat ik daar als redelijk orthodox protestants gelovige ooit terecht zou komen, maar blijkbaar was de behoefte aan stilte groter dan de drempel van zo’n ‘paaps’ gebouw. 
Het bleek een keerpunt, want daar, in de stilte, sprak God. Het begon al bij binnenkomst, toen een van de kloosterlingen mij zag sjouwen met een zware tas. ‘Mag ik het van je overnemen?’, vroeg hij. Zijn ogen straalden zoveel liefde uit dat ik bijna brak. Achteraf bleek het een priester te zijn met de naam Emanuël: God met ons. Voor mij was hij een heenwijzing naar de grote Emanuël Die al onze lasten op Zich wil nemen. Op mijn kussen vond ik een kaartje met de tekst uit Filippenzen 4:4-8. ‘Wees niet bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God.’
De vraag kwam boven: Welke verlangens had ik? Ten diepste wilde ik een onbezorgd leven voor mijn kinderen, maar zou ik dan God nog wel nodig hebben? Het antwoord was duidelijk …

De ‘God van vrede’ gaf vrede toen ik opnieuw alles uit handen leerde geven, zoals Maria als jonge moeder zich overgaf aan Zijn wil, hoeveel schande en pijn er ook over haar zou komen. Ik zat naast de huilende Hagar in de woestijn en hoorde die hemelse stem: ‘Wees niet bevreesd, want God heeft naar de stem van de jongen geluisterd.’ Op een bijzondere wijze liet God Zijn liefde zien, een liefde die groter is dan we ooit konden vermoeden; voor ons en voor onze kinderen, die in de eerste plaats Zijn kinderen zijn. In liefde mogen wij Christus navolgen, en daarbij is liefhebben het grootste gebod waaraan alle andere geboden hangen. Wij mogen (onvoorwaardelijk) liefhebben, zoals Hij ons heeft liefgehad. Ook die moeilijke teksten uit Zijn Woord mocht ik leren zien in dat licht. Geloven is niet hetzelfde als overal een antwoord op hebben, maar ondanks alle vragen, de goede Herder vertrouwen, omdat Hij weet wat het beste voor ons is. Het is niet alleen een kwestie van hoofd, maar vooral van het hart. Ik zag in dat God al die tijd ons nabij was geweest. Ook na die retraite, op momenten dat de twijfel weer toesloeg, was Hij daar. Door (W)woorden en liederen, door mensen op ons pad, door dingen die gebeurden. 

Niet dat het meteen makkelijk werd. Er volgden nog veel spannende momenten: het bekendmaken van de relatie en sommige reacties daarop, de huwelijksdag waarop mensen pijnlijk gemist werden en foto’s niet zomaar gedeeld, Bijbelteksten die koud en kil over je heen gestort worden.  Nog steeds vind ik het moeilijk om bijvoorbeeld een lied als ‘Breng ons samen, één in Uw Naam, ieder is welkom hier binnen te gaan’** mee te zingen in een kerk waar ‘andersgeaarden’ niet echt welkom zijn. En nog steeds komen berichten over geweld tegen lhbt’ers keihard binnen. De wereld is wreed, de angst dat je kind iets overkomt, alleen omdat het anders is, blijft. Je wilt als ouder je kinderen zo graag beschermen, en dat kun je niet. Maar we moeten en mogen hen in Gods handen leggen. Hij is trouw: Hij heeft ons en onze kinderen vastgehouden en zal dat blijven doen. Ook voor ons als ouders zal Hij er zijn, in vreugde en verdriet.

Terugkijkend op deze periode ben ik vooral dankbaar. Ik durf zelfs te zeggen dat het me veel gebracht heeft. Allereerst: God is voor mij groter geworden, het heeft mijn relatie met Hem verdiept en het heeft me meer oog gegeven voor de breedte van Zijn kerk. Daarnaast heb ik meer aandacht en liefde gekregen voor de mensen om me heen, vooral voor hen die om wat voor reden dan ook kwetsbaar zijn.  Dankbaar ben ik voor lieve vrienden en familie en de band met mijn man en kinderen, die goed is gebleven. Verder heb ik geleerd om meer te leven bij de dag, al blijft dat een levenslange les. Daarom: aan Hem alle eer.

• Praat erover met mensen bij wie je je veilig voelt, eenzaamheid is verstikkend.  Er zijn oudergroepen, maar niet iedereen heeft daar behoefte aan. Praat vooral met God. Stort je hart voor Hem uit, zoals de psalmisten deden. Heb je zelf geen woorden? Citeer psalmregels of maak gebruik van gebedenboeken. 

• Probeer begrip op te brengen voor mensen die hard zijn in hun oordeel. Bedenk: voor alle dingen geldt dat je er makkelijk over kunt praten als je er zelf nooit persoonlijk mee te maken hebt gehad. Wellicht heb je er zelf ook ooit makkelijk over gedacht. 

• Als ouder loop je achter bij de ontwikkeling die je kind doormaakt, je blijft altijd een eind achteroplopen. Dit geldt ook voor je eigen ouders en verdere familie ten opzichte van jou, geef hun de tijd. 

• Blijf contact houden met je kind, luister naar zijn of haar verhaal zonder meteen met een oordeel te komen. En vooral: heb lief. 

• Luister. Luister. Luister. Sla eventueel een arm om hen heen. Kom niet met goedbedoelde adviezen en al helemaal niet met Bijbelteksten. Bid voor ouders en kind. 

• Maak geen opmerkingen als ‘Tegenwoordig komt iedereen maar uit de kast’. Wie zoiets zegt, heeft nog nooit iemand uit de kast zien komen. Niemand kiest voor een lastiger leven. 

• Toon belangstelling. Vraag af en toe hoe het met hem of haar gaat. 

• Je hoeft het niet altijd op alle punten met elkaar eens te zijn om elkaar lief te hebben. Voer de dialoog zachtmoedig en respectvol.  

* Een uit het Amerikaans vertaald document, opgesteld door evangelische christenen, waarin het huwelijk tussen man en vrouw wordt aangewezen als het enig toegestane volgens de Bijbel, en homoseksualiteit wordt afgewezen.
** Breng ons samen, Sela.